Minik AdımlarAslan ile Fare
Uçsuz bucaksız bir savanada, altın sarısı otların arasında büyük bir aslan yaşardı. Kükremesi o kadar güçlüydü ki duyan bütün hayvanlar saklanacak yer arardı. Herkes ona “Ormanın Kralı” derdi. Bir öğle vakti, aslan avdan dönmüş, büyük bir akasya ağacının gölgesinde uykuya dalmıştı.
O sırada Fıstık adında minicik bir fare, yiyecek aramak için otların arasında koşturuyordu. Koşarken nereye gittiğine bakmadı ve pat diye uyuyan aslanın burnunun üstüne çıktı! Aslanın bıyıkları gıdıklandı, burnu kaşındı. Aslan bir hapşırıkla uyandı ve koca pençesini kaldırıp Fıstık’ı kuyruğundan yakaladı.
“Sen de kim oluyorsun da benim uykumu bölüyorsun?” diye kükredi aslan. Fıstık korkudan titriyordu. Aslanın kocaman ağzını, sivri dişlerini görünce kalbi küt küt atmaya başladı. “Lütfen beni bağışla ulu kral!” dedi incecik sesiyle. “Seni rahatsız etmek istemedim. Beni bırakırsan bir gün ben de sana yardım ederim, söz veriyorum!”
Aslan bunu duyunca öyle bir güldü ki bütün savana yankılandı. “Sen mi? Sen mi bana yardım edeceksin? Bu minicik hâlinle ormanın kralına ne yardımın dokunabilir?” Ama Fıstık’ın korkmuş hâli aslanın içine dokundu. Hem karnı da toktu. “Peki” dedi, “git bakalım minik fare. Bugün şanslı günündesin.” Pençesini açtı ve Fıstık’ı bıraktı. Fıstık teşekkür ederek koşup gitti.
Günler geçti. Bir sabah aslan yeni bir av yerine giderken, avcıların kurduğu kalın iplerden yapılmış bir ağa yakalandı. Ağ üstüne düşer düşmez sarıldı, sarıldı. Aslan kurtulmak için çırpındıkça ipler daha da sıkılaştı. Pençeleriyle yırtmaya çalıştı, dişleriyle ısırdı ama ipler çok kalındı. Sonunda yorgun düşüp yere yığıldı.
Aslan var gücüyle kükredi. Ama bu kez kükremesi korkutucu değil, çaresizdi. Hayvanlar uzaktan sesi duydu ama kimse yaklaşmaya cesaret edemedi. “Kral tuzağa düşmüş!” diye fısıldaştılar. Aslan gözlerini kapadı. “Avcılar gelmeden kurtulamazsam her şey biter” diye düşündü.
Ama bu kükremeyi biri daha duymuştu. Fıstık, yuvasında yavrularına yemek hazırlarken sesi tanıdı. “Bu, beni bağışlayan aslanın sesi!” dedi. Hiç düşünmeden yuvadan fırladı. Otların arasından, taşların üstünden koştu, koştu. Sonunda ağın içinde çaresizce yatan aslanı buldu.
“Korkma ulu kral, ben geldim!” dedi Fıstık. Aslan gözlerini açtı ve minik fareyi görünce şaşırdı. Fıstık hemen işe koyuldu. Keskin, küçük dişleriyle ağın iplerini tek tek kemirmeye başladı. Bir ip koptu, sonra bir ip daha. Fıstık yorulmadan, dinlenmeden kemirdi. Güneş batmadan önce ağda aslanın geçebileceği kocaman bir delik açılmıştı.
Aslan ağdan çıktı, gerindi ve derin bir nefes aldı. Sonra başını eğip minik Fıstık’a baktı. “Sana gülmüştüm” dedi utanarak. “Küçük olduğun için bana yardım edemeyeceğini sanmıştım. Ama bugün hayatımı sen kurtardın. Teşekkür ederim, dostum.” Fıstık gülümsedi: “Sen de bana iyilik etmiştin. İyilik yapan iyilik bulur.”
O günden sonra aslan ile fare çok iyi dost oldular. Aslan, Fıstık’ı ve yavrularını hep korudu. Fıstık da ormanda duyduğu her tehlikeyi aslana haber verdi. Akşamları büyük akasya ağacının altında oturup güneşin batışını birlikte izlediler: biri kocaman, biri minicik, ama ikisi de birbirine aynı derecede değerli.
Bu masalı sesli dinleyin
Minik Adımlar uygulamasında bu masal ve 354 masal daha; okunan cümle ekranda parlar, çocuğunuz dinlerken okumayı öğrenir. Reklamsız ve internetsiz.
Google Play'den indir
