Minik AdımlarPofuduk Bulut
Gökyüzünün en mavi köşesinde Pofuduk adında küçük, bembeyaz bir bulut yaşardı. Pofuduk yumuşacıktı, pamuk gibiydi. Bütün gün rüzgârla oynar, kendini türlü şekillere sokardı. Bazen bir tavşan olur, bazen bir gemi, bazen de kocaman bir dondurma külahı. Aşağıdaki çocuklar onu görünce parmaklarıyla gösterir, “Bak, bulut tavşan olmuş!” diye gülüşürlerdi. Pofuduk bu seslere bayılırdı.
Gökyüzünde büyük, gri, ağırbaşlı bulutlar da vardı. Onlar zaman zaman bir araya toplanıp yağmur yağdırırlardı. Pofuduk ise yağmur zamanı gelince hep kenara kaçardı. “Ya ben de yağmur yağdırırsam gri olurum” diye korkardı. “Ya küçülürsem? Ya çocuklar artık benimle oynamazsa? Ya kimse beni sevmezse?”
Bir gün yaşlı, koca bir yağmur bulutu Pofuduk’un yanına süzüldü. “Neden hep kaçıyorsun küçük?” diye sordu. Pofuduk utandı: “Gri olmaktan korkuyorum. Beyazken daha güzelim.” Yaşlı bulut yumuşak bir sesle güldü: “Bir bulutu güzel yapan rengi değildir yavrum. Yaptığı iyiliktir.” Sonra rüzgâra karışıp uzaklaştı. Pofuduk bu sözleri pek anlamadı.
Günler geçti, yaz iyice ısındı. Bir gün Pofuduk rüzgârla birlikte uzak bir köyün üstüne geldi. Aşağıya baktı ve çok üzüldü. Koca bir ayçiçeği tarlası susuzluktan kavrulmuştu. Çiçekler başlarını yere eğmiş, yaprakları kurumuştu. Toprak yer yer çatlamıştı. Tarlanın kenarında yaşlı bir çiftçi, gözlerini gökyüzüne dikmiş, yağmur bekliyordu.
Pofuduk etrafına baktı. Yakınlarda hiç yağmur bulutu yoktu. Hepsi uzaklarda, başka yerlerdeydi. “Belki birazdan gelirler” diye düşündü. Ama çiçeklerin her geçen dakika biraz daha solduğunu görüyordu. Çiftçinin yüzündeki üzüntüyü görüyordu. Tarlanın kenarında oynayan küçük bir kız, kurumuş bir ayçiçeğini okşuyordu.
Pofuduk uzun uzun düşündü. İçinde bir korku vardı, ama korkudan daha büyük bir şey de vardı: o çiçeklere yardım etme isteği. Derin bir nefes aldı. “Gri olursam olayım” dedi. “Küçülürsem küçüleyim. Onlar benim yağmuruma muhtaç.” Ve gözlerini kapayıp kendini bıraktı.
Önce tek bir damla düştü. Tıp! Sonra bir damla daha. Tıp tıp! Sonra pıtır pıtır, yumuşacık bir yağmur yağmaya başladı. Pofuduk yavaş yavaş griye döndü, sonra biraz küçüldü. Ama aşağıda olanları görünce hiç umursamadı. Çatlamış toprak yağmuru içine çekiyordu. Ayçiçekleri, sanki uykudan uyanır gibi, yavaş yavaş başlarını kaldırıyordu.
Yağmur dindiğinde güneş yeniden çıktı ve tarlanın üstünde kocaman, rengârenk bir gökkuşağı belirdi. Ayçiçekleri başlarını güneşe çevirmiş, yapraklarını açmıştı. Yaşlı çiftçi şapkasını çıkarıp gökyüzüne teşekkür etti. Küçük kız ise zıplayarak Pofuduk’a el salladı: “Teşekkürler küçük bulut! Sen dünyanın en güzel bulutusun!”
Pofuduk artık eskisinden küçüktü ve hafif gri renkteydi. Ama içi öyle sıcak, öyle mutluydu ki daha önce hiç böyle hissetmemişti. Yaşlı bulutun sözlerini şimdi anlıyordu. Onu güzel yapan beyaz rengi değildi, yaptığı iyilikti. Ve rüzgâr onu yeniden okşarken, güneş ışıkları Pofuduk’u yavaş yavaş yine bembeyaz yaptı.
Akşam oldu. Gökyüzü mor, sonra lacivert oldu. Yıldızlar birer birer yandı. Pofuduk ayın yanına süzüldü ve onun gümüş ışığına yaslandı. Ay ona gülümsedi: “Bugün çok cesurdun Pofuduk.” Pofuduk esnedi, yumuşak kenarlarını topladı ve kucaklanmış gibi kıvrıldı. Aşağıda ayçiçekleri de uyumuştu. İyi geceler Pofuduk. İyi geceler ayçiçekleri. İyi geceler sana da.
Sesli ve resimli dinleyin
Video, oynat düğmesine basınca YouTube'dan yüklenir.
Bu masalı sesli dinleyin
Minik Adımlar uygulamasında bu masal ve 354 masal daha; okunan cümle ekranda parlar, çocuğunuz dinlerken okumayı öğrenir. Reklamsız ve internetsiz.
Google Play'den indir
