Minik AdımlarAğustos Böceği ile Karınca
Bir zamanlar, buğday tarlalarının uzandığı geniş bir ovada, uzun ve sıcak bir yaz yaşanıyordu. Güneş her sabah erkenden doğuyor, akşama kadar toprağı ısıtıyordu. Tarlanın kenarındaki büyük bir papatyanın yaprağında Ağustos Böceği yaşıyordu. Onun en sevdiği şey müzikti. Sabah uyanır uyanmaz küçük kemanını eline alır, gün batana kadar çalar ve söylerdi.
“Cırr cırr, ne güzel yaz! Cırr cırr, ne güzel güneş!” diye şarkı söylüyordu. Kelebekler onun müziğiyle dans ediyor, uğur böcekleri yaprakların üstünde ritim tutuyordu. Ağustos Böceği kendini dünyanın en mutlu böceği sanıyordu. “Hayat ne kadar kolay!” diye düşünüyordu. “Karnım acıkınca bir yaprak kemiririm, susayınca bir çiy damlası içerim. Başka ne gerekir ki?”
O sırada, papatyanın hemen altından ince bir karınca yolu geçiyordu. Bu yolda küçük bir karınca, sırtında kendinden büyük bir buğday tanesi taşıyordu. Adı Minik’ti. Alnından terler akıyor, ayakları tozlanıyordu ama hiç durmuyordu. Yuvasına gidip tanesini bırakıyor, sonra yeniden tarlaya dönüp bir tane daha alıyordu. Bütün gün, bütün hafta böyle çalışıyordu.
Ağustos Böceği bir gün kemanını bırakıp aşağı seslendi: “Hey Minik! Bu sıcakta ne diye bu kadar yoruluyorsun? Gel, şu gölgede otur, sana en güzel şarkımı çalayım.” Minik başını kaldırdı, gülümsedi. “Çok isterdim” dedi, “ama kış gelecek. Kışın tarlada tek bir tane bile kalmayacak. Şimdi çalışmazsam o zaman aç kalırım.” Ağustos Böceği kahkahayı bastı: “Kış mı? Daha çok var! Hem ben kış falan düşünmem.”
Günler geçti. Bir sabah Ağustos Böceği uyandığında papatyasının yapraklarının sarardığını gördü. Rüzgâr eskisinden serindi. Tarladaki buğdaylar biçilmiş, yerde yalnızca kuru saplar kalmıştı. Kelebekler görünmez olmuştu. Ağustos Böceği kemanını çalmaya çalıştı ama parmakları üşüyordu. “Nereye gitti herkes?” diye söylendi. Karnı acıkmıştı, ama yiyecek yeşil bir yaprak bile bulamadı.
Sonra bir gece gökyüzünden sessizce kar yağmaya başladı. Sabah olduğunda bütün ova bembeyazdı. Ağustos Böceği’nin papatyası karın altında kalmıştı. Ne sıcak bir evi vardı ne de bir lokma yiyeceği. Titreyerek karların arasında yürüdü. Yürüdükçe yoruldu, yoruldukça daha çok üşüdü. Tam umudunu kaybetmek üzereyken, karların arasından yükselen küçük bir duman gördü. Bu, karınca yuvasının bacasıydı.
Ağustos Böceği yuvanın kapısına geldi, bir süre bekledi. Utanıyordu. Yazın Minik’e güldüğünü hatırlıyordu. Sonunda cesaretini toplayıp kapıyı tık tık çaldı. Kapıyı Minik açtı. İçeriden sıcacık bir hava ve taze ekmek kokusu geldi. “Ağustos Böceği!” dedi Minik şaşkınlıkla. “Bu soğukta burada ne yapıyorsun?” Ağustos Böceği başını öne eğdi: “Çok üşüdüm, çok da acıktım. Haklıymışsın Minik. Ben hiç düşünmedim.”
Minik bir an ona baktı, sonra kapıyı sonuna kadar açtı. “Gel içeri” dedi. “Yazın senin şarkıların bizim de içimizi ısıtmıştı. Şimdi sıra bizde.” Karıncalar Ağustos Böceği’ni ocağın yanına oturttular, önüne bir kâse sıcak çorba ve bir dilim buğday ekmeği koydular. Ağustos Böceği her kaşıkta biraz daha ısındı. Gözlerinden iki damla yaş süzüldü, ama bu kez mutluluktandı.
O kış karınca yuvası hiç olmadığı kadar neşeliydi. Karıncalar gündüz işlerini yapıyor, akşam olunca Ağustos Böceği kemanını çıkarıp onlara şarkılar çalıyordu. Yorgun karıncalar müzikle dinleniyor, küçük karınca yavruları onun şarkılarıyla uykuya dalıyordu. Ağustos Böceği de karıncalara yardım etmeye başladı; tahılları ayıklıyor, odaları süpürüyordu.
Bahar geldiğinde kar eridi, tarlalar yeniden yeşerdi. Ağustos Böceği yuvadan çıkarken Minik’e sarıldı. “Bu yaz ben de çalışacağım” dedi. “Sabahları senle tane taşıyacağım, akşamları da sana şarkı söyleyeceğim.” Ve öyle de yaptı. O yazdan sonra ovada iki iyi arkadaş vardı: biri çalışkan, biri neşeli; ama ikisi de hem çalışmayı hem de eğlenmeyi öğrenmişti.
Bu masalı sesli dinleyin
Minik Adımlar uygulamasında bu masal ve 354 masal daha; okunan cümle ekranda parlar, çocuğunuz dinlerken okumayı öğrenir. Reklamsız ve internetsiz.
Google Play'den indir
