Minik AdımlarYe Kürküm Ye
Akşehir’de yaşayan Nasreddin Hoca bir sabah bağına gitmişti. Asmaları budadı, toprağı çapaladı, sonra kuyudan su çekip çiçeklerini suladı. Öğleye doğru üstü başı toz toprak içinde kaldı. Tam dinlenmek için bir ağacın altına oturmuştu ki aklına birden bir şey geldi: “Eyvah! Bugün köyün ağasının oğlunun düğünü vardı. Beni de davet etmişlerdi!”
Eve gidip üstünü değiştirmeye vakit yoktu. “Ne olacak” dedi Hoca, “düğün evine önemli olan gönlümüzle gitmek.” Toz toprak içindeki eski cübbesi, yamalı şalvarı ve eskimiş çarıklarıyla düğün evine doğru yola koyuldu. Uzaktan davul zurna sesleri geliyordu, yemek kokuları da burnuna ulaşıyordu.
Düğün evi çok kalabalıktı. Misafirler en güzel kıyafetlerini giymişti. Hoca kapıdan girdi, selam verdi. Ama kimse selamını almadı. Hizmetçiler onun yanından geçip gidiyor, ona tek bir yer göstermiyorlardı. Hoca kapının yanında bir köşeye iliştirilmiş, ayakta kalakaldı. İçeride sofralar kuruluyor, sıcak çorbalar, pilavlar, kebaplar taşınıyordu.
Hoca bir süre bekledi. Kimse ona “Buyur Hocam, sofraya otur” demedi. Önünden geçen tepsilerden bir lokma bile uzatan olmadı. Hatta biri onu ayakta dururken görünce “Şu kapının önünden çekil de yol ver” dedi. Hoca hiç ses çıkarmadı. Sessizce düğün evinden çıktı ve evine doğru yürüdü.
Evine varınca hemen yıkandı. Sandıktan en güzel kıyafetlerini çıkardı: kenarları sırmalı cübbesini, beyaz sarığını ve bir de o çok değerli, kalın, yumuşacık kürkünü giydi. Aynaya baktı, sakalını taradı. “Şimdi bakalım” dedi kendi kendine, “bu kez nasıl karşılanacağım?” Ve yeniden düğün evinin yolunu tuttu.
Hoca kapıdan girer girmez bütün düğün evi ayağa kalktı. “Hoş geldiniz Hocam! Şeref verdiniz!” diye koştular. Ev sahibi ellerini ovuşturarak geldi: “Buyurun buyurun, baş köşeye geçin!” Hoca’yı en güzel minderin üstüne oturttular. Önüne sıcak çorbalar, dumanı tüten pilavlar, en güzel yemekler dizildi. “Afiyet olsun Hocam, bir şey eksik olursa hemen söyleyin” dediler.
Hoca etrafına bir baktı, gülümsedi. Sonra kürkünün yenini tutup çorba kâsesine daldırdı. “Ye kürküm ye! Ye kürküm ye!” demeye başladı. Pilavı kürkünün yakasına sürdü, tatlıyı kürkünün cebine koydu. Misafirler şaşkınlıkla birbirine baktı. Ev sahibi dayanamadı: “Hocam, aman ne yapıyorsunuz? O güzelim kürk mahvolacak!”
Hoca sakin bir sesle cevap verdi: “Biraz önce bu düğüne eski kıyafetlerimle geldim. Kimse yüzüme bakmadı, bir yer bile göstermediniz. Şimdi kürkümü giydim geldim, beni baş köşeye oturttunuz. Demek ki bu ikram bana değil, kürküme yapıldı. Öyleyse yemeği de o yesin!”
Düğün evinde derin bir sessizlik oldu. Ev sahibi utancından kıpkırmızı kesildi. Misafirler başlarını önlerine eğdi. Sonra ev sahibi Hoca’nın elini tuttu: “Haklısınız Hocam. Büyük bir ayıp ettik. İnsanı kıyafetine göre değerlendirmek ne kadar yanlışmış, bugün anladık.” Hoca gülümsedi, kürkünü çıkarıp bir kenara koydu ve kendi eliyle yemeğini yemeye başladı.
O günden sonra Akşehir’de bir gelenek başladı. Düğünlere, bayramlara kim gelirse gelsin, ister zengin olsun ister fakir, ister ipek giysin ister yamalı şalvar, herkese aynı saygıyla “Hoş geldin, buyur” denmeye başlandı. Hoca’nın bu fıkrası da dilden dile, kuşaktan kuşağa anlatıldı ve bugün sana kadar ulaştı.
Sesli ve resimli dinleyin
Video, oynat düğmesine basınca YouTube'dan yüklenir.
Bu masalı sesli dinleyin
Minik Adımlar uygulamasında bu masal ve 354 masal daha; okunan cümle ekranda parlar, çocuğunuz dinlerken okumayı öğrenir. Reklamsız ve internetsiz.
Google Play'den indir
