Minik AdımlarKeloğlan ile Dev
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, dağların eteğindeki küçük bir köyde Keloğlan adında bir delikanlı yaşardı. Anasıyla birlikte küçücük bir evde otururlardı. Fakirdiler, çoğu gün sofralarında bir kuru ekmekle bir kâse ayrandan başka bir şey olmazdı. Ama Keloğlan her zaman neşeliydi, aklı da bir o kadar keskindi.
Köyün yukarısındaki dağda koca bir dev yaşıyordu. Boyu kavak ağacı kadar, sesi gök gürültüsü gibiydi. Bir yaz, dev köyün tek su kaynağı olan pınarın önüne kocaman bir kaya koydu. “Bu pınar artık benim!” diye bağırdı. Köylüler susuz kaldı. Tarlalar kurudu, hayvanlar su bulamadı. Kimse deve karşı gelmeye cesaret edemiyordu.
Bir akşam Keloğlan anasına döndü: “Ana, yarın ben o devin yanına gideceğim.” Anası korkuyla elini tuttu: “Aman oğul, o dev seni bir lokmada yer! Köyün en güçlü adamları bile gidemedi.” Keloğlan gülümsedi: “Merak etme ana. Onun gücü varsa benim de aklım var.”
Ertesi sabah Keloğlan erkenden kalktı. Heybesine bir parça beyaz peynir koydu. Kümese gidip bir de taze yumurta aldı, onu da cebine yerleştirdi. Anası onu kapıdan uğurlarken gözleri doluydu. Keloğlan el salladı ve ıslık çalarak dağın yolunu tuttu.
Saatlerce yürüdükten sonra devin mağarasına vardı. Dev, mağaranın önünde oturmuş, koca bir kazandan çorba içiyordu. Keloğlan’ı görünce kahkahayı bastı: “Hey minik adam! Ne işin var burada? Yoksa bana öğle yemeği mi olmaya geldin?” Keloğlan hiç korkmadan göğsünü gerdi: “Seninle güç yarışına geldim dev! Kaybeden, kazananın her dediğini yapacak.”
Dev bu sözlere öyle güldü ki dağlar sallandı. “Peki bakalım” dedi. Yerden bir taş aldı, kocaman avucunda sıktı, sıktı. Taş un ufak olup toz hâline geldi. “Hadi bakalım, sen de yap bakalım!” Keloğlan yerden bir taş alır gibi yaptı, ama gizlice heybesindeki peyniri avucuna aldı. Onu sıktıkça peynirden damla damla su aktı. “Sen taşı toz yaptın” dedi, “ama bak, ben taştan su çıkarıyorum!”
Dev gözlerini kocaman açtı. Taştan su çıkaran birini hiç görmemişti. “Bir daha deneyelim” dedi. Bir taş aldı ve bütün gücüyle havaya fırlattı. Taş yükseldi, yükseldi ve uzaktaki bir tepenin üstüne düştü. Keloğlan cebinden yumurtayı çıkardı, taş gibi tuttu ve yukarı fırlattı. Yumurta vadideki sık çalıların arasına düştü, görünmez oldu. Keloğlan bekledi, bekledi. “Görüyor musun?” dedi. “Benim taşım o kadar yükseğe gitti ki hâlâ geri gelmedi!”
Dev iyice şaşırmıştı ama bir de hile düşündü. “Hadi gece benim mağaramda kal” dedi. Gece yarısı Keloğlan’ın yattığı yere kocaman sopasıyla vuracaktı. Ama Keloğlan bunu anlamıştı. Yatağına bir çuval saman koydu, üstünü yorganla örttü, kendisi de köşeye saklandı. Gece yarısı dev geldi ve sopayla küt küt vurdu. Sonra “Tamam, bu iş bitti” diyerek uyudu.
Sabah olunca Keloğlan gerinerek devin yanına geldi. “Günaydın dev! Gece bir sivrisinek beni biraz gıdıkladı, başka da bir şey olmadı” dedi. Dev dehşetle bağırdı: “Sopamın darbeleri sana sivrisinek ısırığı gibi mi geldi? Sen benden çok, çok daha güçlüsün!” Diz çöktü: “Ne istersen yaparım, yeter ki bana bir şey yapma!”
“Köyün pınarını aç ve bir daha kimseyi rahatsız etme” dedi Keloğlan. Dev hemen koştu, kayayı kaldırıp uzaklara attı. Pınardan gürül gürül su akmaya başladı. Köylüler sevinçle koşup geldiler, Keloğlan’ı omuzlarında taşıdılar. O gün köyde büyük bir şenlik yapıldı. Keloğlan’ın anası oğluna sımsıkı sarıldı. Gökten üç elma düştü: biri bu masalı anlatana, biri dinleyene, biri de uyuyakalana!
Sesli ve resimli dinleyin
Video, oynat düğmesine basınca YouTube'dan yüklenir.
Bu masalı sesli dinleyin
Minik Adımlar uygulamasında bu masal ve 354 masal daha; okunan cümle ekranda parlar, çocuğunuz dinlerken okumayı öğrenir. Reklamsız ve internetsiz.
Google Play'den indir
