Minik AdımlarUyumak İstemeyen Ayıcık
Sonbaharın son günleriydi. Ormandaki ağaçlar yapraklarını dökmüş, hava serinlemişti. Anne Ayı mağaralarını hazırlıyordu: yere kuru yapraklar serdi, yumuşak yosunlardan yastıklar yaptı. “Minik Boz” dedi yavrusuna, “yakında kış uykusuna yatacağız. Bütün kış boyunca sıcacık uyuyacağız.” Minik Boz ise kollarını kavuşturdu: “Ben uyumak istemiyorum!”
“Neden uyumak istemiyorsun yavrum?” diye sordu Anne Ayı. Minik Boz dudaklarını büzdü: “Çünkü ben uyurken her şeyi kaçıracağım! Sincaplar oynayacak, tavşanlar zıplayacak, kuşlar şarkı söyleyecek, ben de hepsini kaçıracağım.” Anne Ayı gülümsedi ve onun başını okşadı. “Hadi o zaman, uyumadan önce gidip arkadaşlarına soralım. Onlar kışın ne yapıyor?”
İlk olarak Sincap Kıpır’ın yanına gittiler. Kıpır, ağacının kovuğuna son cevizlerini taşıyordu. “Kıpır, kışın ne yapacaksın? Oynayacak mısın?” diye sordu Minik Boz. Kıpır esnedi: “Oyun mu? Hayır Boz. Kışın ben de yuvamda kıvrılıp bolca uyuyacağım. Arada bir uyanıp ceviz yerim, sonra yine uyurum. Kış soğuk, dinlenme zamanı.”
Sonra göle gittiler. Kurbağa Vıraklı suyun kenarında çamura gömülmeye hazırlanıyordu. “Vıraklı, kışın şarkı söyleyecek misin?” diye sordu Minik Boz. Vıraklı gözlerini kırpıştırdı: “Şarkı mı? Hayır. Ben gölün dibindeki yumuşak çamura gömülüp baharı bekleyeceğim. Uyanınca en güzel şarkılarımı söylerim.”
Yolda Kirpi Dikenli’yle karşılaştılar. Kirpi yaprakların altına bir yuva yapmıştı. “Dikenli, sen de mi uyuyacaksın?” Kirpi başını salladı: “Evet Boz. Bütün kış top gibi kıvrılıp uyuyacağım. Baharda uyandığımda seni görmeye gelirim, söz!” Minik Boz düşünceli düşünceli başını kaşıdı. “Herkes uyuyor mu yani?”
Tam o sırada gökyüzünden bir kırlangıç sürüsü geçti. En küçük kırlangıç aşağı süzüldü. “Biz de sıcak ülkelere gidiyoruz Boz” dedi. “Baharda geri döneceğiz. O zaman sana uzak ülkelerin hikâyelerini anlatırız!” Ve kanat çırparak sürüsüne katıldı. Minik Boz uzun süre gökyüzüne baktı.
Anne Ayı ile Minik Boz mağaralarına dönerken hava kararmaya başlamıştı. Gökyüzünden ilk kar taneleri süzülüyordu. Minik Boz bir kar tanesini burnunda yakaladı. “Anne” dedi yavaşça, “demek ki hiçbir şey kaçırmayacağım. Herkes dinlenecek, baharda hep birlikte uyanacağız.” Anne Ayı onu kucakladı: “Aynen öyle yavrum.”
Mağaraya girdiklerinde Anne Ayı son bir sürpriz yaptı: sakladığı küçük bal kavanozunu çıkardı. Birlikte birer kaşık bal yediler. Sonra Anne Ayı ona bir masal anlattı: baharda açan çiçekleri, uyanan arıları, geri dönen kırlangıçları anlatan bir masal. Minik Boz dinledikçe gözleri ağırlaştı.
Minik Boz yumuşak yaprak yatağına uzandı. Annesinin sıcak kürküne sokuldu. “Anne” diye mırıldandı, “baharda ilk ben uyanacağım, tamam mı? Sonra Kıpır’ı, Vıraklı’yı, Dikenli’yi uyandıracağım.” Anne Ayı gülümsedi: “Tamam yavrum. İlk sen uyanacaksın.” Minik Boz’un gözleri kapandı. Dışarıda kar sessizce yağıyordu.
Bütün orman beyaz bir örtünün altında uyuyordu. Sincap kovuğunda, kurbağa çamurun içinde, kirpi yaprakların altında, ayılar da mağaralarında. Ay gökyüzünden hepsine gümüş ışığını serpiyordu. Şimdi sen de Minik Boz gibi sıcak yatağına sokul. Gözlerini kapat. Sabah olunca, hiçbir şey kaçırmamış olarak uyanacaksın. İyi geceler.
Bu masalı sesli dinleyin
Minik Adımlar uygulamasında bu masal ve 354 masal daha; okunan cümle ekranda parlar, çocuğunuz dinlerken okumayı öğrenir. Reklamsız ve internetsiz.
Google Play'den indir
