Minik AdımlarYıldızını Arayan Baykuş
Ormanın ortasındaki yaşlı meşe ağacının kovuğunda Hu adında minik bir baykuş yaşardı. Hu’nun kocaman, yuvarlak, altın sarısı gözleri ve yumuşacık kahverengi tüyleri vardı. Her gece uyumadan önce kovuğunun kapısına çıkar, gökyüzündeki hep aynı parlak yıldıza bakardı. Ona “Parıltı” adını vermişti. “İyi geceler Parıltı” der, ancak ondan sonra uyuyabilirdi.
Bir akşam Hu kovuğundan çıktığında gökyüzünü bulutlarla kaplı buldu. Gözlerini kıstı, sağa baktı, sola baktı. Parıltı yoktu! Hiçbir yıldız görünmüyordu. “Parıltı nerede? Yıldızım kayboldu!” diye bağırdı. Minik kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. Parıltı’ya iyi geceler demeden nasıl uyuyacaktı?
Hu kanatlarını açtı ve yıldızını aramaya çıktı. İlk olarak bir çalının dibinde uyumaya hazırlanan Kirpi Teyze’ye rastladı. “Kirpi Teyze, yıldızımı gördün mü? Adı Parıltı, çok parlaktır.” Kirpi Teyze esnedi, burnunu kaşıdı: “Yıldız mı? Belki göle düşmüştür yavrum. Işıklı şeyler hep suda parlar.” Hu teşekkür edip göle doğru uçtu.
Göle vardığında gerçekten de suyun yüzeyinde küçük ışıklar gördü. “Parıltı!” diye seslendi ve suya doğru süzüldü. Ama ışıklar kıpırdadı, dağıldı, havaya yükseldi. Bunlar yıldız değil, küçük ateşböcekleriydi! Hu hayal kırıklığıyla bir kütüğe kondu. Gözleri doldu.
Ateşböcekleri Hu’nun etrafında dönmeye başladı. Işıkları onun tüylerini altın gibi parlatıyordu. “Neden üzgünsün minik baykuş?” diye sordular. Hu derdini anlattı. Ateşböcekleri gülümsedi. En büyükleri öne çıktı: “Yıldızlar hiç kaybolmaz Hu. Onlar hep gökyüzündedir. Bazen bulutlar önlerine geçer, o kadar. Ama bulutlar geçicidir; yıldızlar kalıcıdır.”
Tam o sırada göl kenarındaki bir kurbağa vıraklamaya başladı: “Vrak vrak, rüzgâr geliyor, vrak vrak!” Gerçekten de ağaçların yaprakları hışırdamaya başlamıştı. Serin, yumuşak bir rüzgâr ormanın içinden geçiyor, gökyüzüne doğru yükseliyordu. Ateşböcekleri Hu’nun etrafında toplandı. “Bekle ve izle” dediler.
Rüzgâr bulutları nazikçe itti. Bulutlar yavaş yavaş aralandı, önce küçük bir boşluk açıldı, sonra daha büyüğü. Ve işte oradaydı! Parıltı, tam her zamanki yerinde, her zamankinden parlak yanıyordu. Sanki Hu’ya göz kırpıyordu. Hu sevinçle kanatlarını çırptı: “Parıltı! Buradaymışsın! Hiç gitmemişsin!”
Hu ateşböceklerine, kurbağaya ve rüzgâra teşekkür etti. Sonra ağaçların üstünden süzülerek evine döndü. Yol boyunca Parıltı ona eşlik etti, ışığını onun kanatlarına serpti. Hu yaşlı meşe ağacına vardığında kovuğunun kapısına kondu ve bir süre gökyüzüne baktı. Artık bir şeyi biliyordu: sevdiği şeyler bazen görünmese de hep oradaydı.
Kovuğuna girdi, kanatlarını gövdesine sardı, yumuşak tüylerine gömüldü. Gözleri yavaş yavaş kapanırken fısıldadı: “İyi geceler Parıltı.” Ve o anda Parıltı biraz daha parladı, sanki “İyi geceler Hu” diyordu. Orman sessizleşti. Ateşböcekleri de ışıklarını birer birer söndürdü.
Şimdi sen de gözlerini kapat. Belki bu gece senin pencerenden de bir yıldız görünmüyordur. Bulutlar önüne geçmiş olabilir. Ama o yıldız orada, gökyüzünde, senin için parlıyor. Sevdiğin herkes de öyle; uyurken bile seninle. İyi geceler minik okuyucu. Tatlı rüyalar.
Bu masalı sesli dinleyin
Minik Adımlar uygulamasında bu masal ve 354 masal daha; okunan cümle ekranda parlar, çocuğunuz dinlerken okumayı öğrenir. Reklamsız ve internetsiz.
Google Play'den indir
