Minik AdımlarKeloğlan ile Konuşan Balık
Bir gün Keloğlan’ın anası ona “Oğul, evde yiyecek bir şey kalmadı. Git dereden birkaç balık tut da akşam pişirelim” dedi. Keloğlan oltasını omzuna aldı, köyün dışındaki berrak dereye gitti. Bir taşın üstüne oturdu, oltasını suya attı ve beklemeye başladı. Güneş ısıttı, kuşlar öttü, ama bir türlü balık tutamadı.
Öğleye doğru olta birden gerildi. Keloğlan çekti, çekti ve sudan pırıl pırıl, altın pullu bir balık çıktı. Balık Keloğlan’ın avucunda çırpınıyordu. Keloğlan sevinçle “Bu akşam anamla karnımızı doyuracağız!” derken balık birden konuştu: “Keloğlan, n’olur beni bırak! Yavrularım derenin dibinde beni bekliyor.”
Keloğlan az kalsın balığı düşürüyordu. “Balık konuşur mu hiç?” dedi şaşkınlıkla. Balık yalvardı: “Ben bu derenin sihirli balığıyım. Beni bırakırsan, ne zaman başın sıkışsa gel, üç kez ‘Altın pullu balık, çık dışarı’ de. Sana üç kez yardım ederim.” Keloğlan bir balığa, bir de boş sepetine baktı. Sonra içi el vermedi, balığı yavaşça suya bıraktı.
Keloğlan eve eli boş döndü. Anası “Balık tutamadın mı oğul?” diye sordu. Keloğlan olanları anlattı. Anası önce güldü, sonra onun başını okşadı: “Aç kalırız ama iyiliğimizden kalmayız. İyi etmişsin.” O gece bir parça kuru ekmekle yatmak zorunda kaldılar. Ama Keloğlan’ın içi rahattı.
Birkaç gün sonra köye padişahın tellalı geldi. “Duyduk duymadık demeyin!” diye bağırdı. “Padişahımızın kızı dert sahibi oldu. Üç gündür ne yiyor ne içiyor, hiç gülmüyor. Onu güldüren kişiye padişahımız bir kese altın verecek!” Köyün bütün gençleri saraya koştu. Keloğlan da “Bir de ben deneyeyim” dedi ama sarayda ne yapacağını bilmiyordu.
Keloğlan önce dereye gitti. “Altın pullu balık, çık dışarı!” diye üç kez seslendi. Su kıpırdadı ve altın balık başını çıkardı. “Söyle Keloğlan, ne dilersin?” Keloğlan derdini anlattı. Balık bir kabarcık üfledi ve Keloğlan’ın avucuna küçük, yeşil bir düdük bıraktı. “Bunu sarayda çal” dedi. “Gerisini göreceksin.”
Keloğlan saraya vardığında sultanın kızını görmek isteyen uzun bir kuyruk vardı. Soytarılar taklalar atıyor, ozanlar komik şarkılar söylüyordu ama kız hiç gülmüyordu. Sıra Keloğlan’a geldi. Düdüğü dudaklarına götürdü ve üfledi. Düdükten öyle tuhaf, öyle komik bir ses çıktı ki sarayın bütün kedileri, köpekleri, tavukları koşup geldi ve dans etmeye başladı!
Bir tavuk vezirin sarığına kondu, bir kedi padişahın tahtının etrafında döndü, bir köpek iki ayağı üstünde yürüdü. Keloğlan düdüğü çaldıkça hayvanlar daha da çılgınca oynuyordu. Padişahın kızı önce gülümsedi, sonra kıkırdadı, sonra öyle bir kahkaha attı ki bütün saray çınladı. Padişah sevinçten gözyaşları döktü.
Padişah Keloğlan’ı yanına çağırdı ve ona söz verdiği kese altını verdi. “Kızımın gülümsemesini geri getirdin” dedi. “Bundan sonra ne zaman istersen saraya gelebilirsin.” Keloğlan teşekkür etti ve altınlarla evinin yolunu tuttu. Yolda dereye uğradı ve balığa teşekkür etti. Balık gülümsedi: “İyiliğinin karşılığını aldın Keloğlan. Daha iki dileğin var.”
Keloğlan eve geldiğinde anasının boynuna sarıldı. Altınlarla evin damını onardılar, bahçeye bir inek aldılar, bir de köyün fakirlerine sıcak yemek dağıttılar. Keloğlan kalan iki dileğini hiç kullanmadı. “Onlar gerçekten ihtiyacı olan biri için dursun” dedi. Ve derenin kenarından her geçişinde altın balığa selam verdi. Gökten üç elma düştü: biri anlatana, biri dinleyene, biri de iyilik yapana!
Bu masalı sesli dinleyin
Minik Adımlar uygulamasında bu masal ve 354 masal daha; okunan cümle ekranda parlar, çocuğunuz dinlerken okumayı öğrenir. Reklamsız ve internetsiz.
Google Play'den indir
