Minik AdımlarTavşan ile Kaplumbağa
Yemyeşil bir ormanda Zıpzıp adında bir tavşan yaşardı. Zıpzıp gerçekten çok hızlıydı. Sabah derenin başından ormanın sonuna kadar koşar, öğlen olmadan geri dönerdi. Ama Zıpzıp’ın bir kusuru vardı: hızıyla çok övünürdü. Karşılaştığı her hayvana “Beni kimse geçemez! Ben ormanın en hızlısıyım!” derdi.
Aynı ormanda Tosbi adında yaşlı ve bilge bir kaplumbağa yaşardı. Tosbi yavaş yürürdü ama hiçbir şeyi yarım bırakmazdı. Her sabah göle kadar yürür, oradaki yosunları yer, akşam da evine dönerdi. Yol ona uzun gelmezdi, çünkü etrafındaki çiçeklere, kuşlara bakarak yürümeyi severdi.
Bir sabah Zıpzıp, yolda Tosbi’ye rastladı. “Günaydın ağır abi!” dedi gülerek. “Göle ne zaman varırsın? Seneye mi?” Etraftaki sincaplar kıkır kıkır güldü. Tosbi ise hiç kızmadı. Sakin sakin başını çevirdi ve “Zıpzıp” dedi, “istersen seninle bir yarış yapalım. Bakalım kim önce varacak.” Bütün orman bir anda sustu.
Haber kısa sürede her yere yayıldı. Ertesi sabah bütün orman halkı yarış yerine toplandı. Sincaplar ağaçlara tünedi, kirpiler çalıların dibine dizildi, tilki bile merakından gelmişti. Hakem olarak ormanın en bilgesi Baykuş Dede seçildi. Yarış çizgisi büyük meşeden başlayacak, tepenin üstündeki kırmızı bayrakta bitecekti.
Baykuş Dede kanatlarını açtı ve “Hazır… Başla!” diye öttü. Zıpzıp bir ok gibi fırladı, ardında toz bulutu bıraktı. Seyirciler alkışladı. Tosbi ise sakin sakin ilk adımını attı, sonra ikincisini, sonra üçüncüsünü. Sincaplar ona gülüyordu ama Tosbi hiç aldırmadı. Gözü yalnızca tepedeki kırmızı bayraktaydı.
Zıpzıp yolun yarısına geldiğinde arkasına baktı. Kaplumbağa görünmüyordu bile. “Hah!” dedi. “Daha başlama çizgisinden ayrılmamıştır. Şuracıkta biraz dinleneyim, nasılsa kazanırım.” Yolun kenarındaki büyük bir ağacın gölgesine uzandı. Yumuşak çimenler, serin rüzgâr ve arıların vızıltısı onu mayıştırdı. Gözleri kapandı ve derin bir uykuya daldı.
Tosbi ise yürüyordu. Güneş tepeye yükseldi, sonra batıya doğru kaydı. Tosbi’nin ayakları yorulmuştu ama durmadı. “Bir adım daha” diyordu kendine, “sonra bir adım daha.” Bir süre sonra ağacın altında horul horul uyuyan Zıpzıp’ı gördü. Onu uyandırmadan, sessizce yanından geçti ve yoluna devam etti.
Tepenin yamacı dikti. Tosbi taşlara tutunarak, yavaş yavaş tırmandı. Seyirciler artık gülmüyordu; merakla ona bakıyor, “Hadi Tosbi, hadi!” diye bağırıyorlardı. Kırmızı bayrak her adımda biraz daha yaklaşıyordu. Sonunda Tosbi son adımı attı ve bayrağın dibine vardı. Baykuş Dede kanatlarını çırptı: “Kazanan Tosbi!”
Alkış sesleri ormanda yankılandı ve Zıpzıp gözlerini açtı. Güneş batmak üzereydi! Fırladı, bütün gücüyle koştu, koştu. Ama tepeye vardığında Tosbi çoktan orada, hayvanların arasında oturuyordu. Zıpzıp nefes nefese durdu. Yüzü kıpkırmızı olmuştu. Ne diyeceğini bilemedi.
Tosbi ona doğru yürüdü. “Sen benden çok daha hızlısın Zıpzıp” dedi nazikçe. “Ama yarışı hız değil, vazgeçmemek kazandırır.” Zıpzıp başını öne eğdi. “Özür dilerim Tosbi. Seninle alay etmemeliydim.” O günden sonra Zıpzıp kimseyle alay etmedi. Hatta her sabah Tosbi’yle birlikte göle yürür oldu; kendisi biraz yavaşladı, Tosbi de biraz hızlandı. İkisi de yolun keyfini çıkarmayı öğrendi.
Bu masalı sesli dinleyin
Minik Adımlar uygulamasında bu masal ve 354 masal daha; okunan cümle ekranda parlar, çocuğunuz dinlerken okumayı öğrenir. Reklamsız ve internetsiz.
Google Play'den indir
