Minik AdımlarÇirkin Ördek Yavrusu
Yaz başında, bir göl kenarındaki sazlıklarda anne ördek yumurtalarının üstünde oturuyordu. Günlerce bekledi. Sonunda bir sabah yumurtalar çatır çatır çatlamaya başladı ve içlerinden sarı, tüylü, sevimli yavrular çıktı. “Vak vak!” diyorlardı. Ama en büyük yumurta hâlâ çatlamamıştı. Anne ördek biraz daha bekledi.
Nihayet büyük yumurta da çatladı ve içinden kocaman, gri, sıska bir yavru çıktı. Diğer yavrulara hiç benzemiyordu. Boynu uzun, ayakları kocamandı. Anne ördek şaşırdı ama onu da kanatlarının altına aldı. “Ne olursa olsun, o da benim yavrum” dedi. Ertesi gün bütün yavrularını göle götürdü. Gri yavru hepsinden güzel yüzüyordu.
Ama çiftlikteki diğer hayvanlar gri yavruyla alay etmeye başladı. “Şuna bakın, ne kadar çirkin!” dedi tavuklar. Hindiler onu gagaladı, kazlar kovaladı. Kardeşleri bile ona “Çirkin Ördek” diye seslenmeye başladı. Gri yavru her gün biraz daha üzülüyordu. “Neden ben onlar gibi değilim?” diye düşünüyor, akşamları sazlıkların arasında tek başına ağlıyordu.
Bir sabah artık dayanamadı. Kimseye söylemeden çiftlikten ayrıldı ve uzaklara doğru yürüdü. Tarlaları, çayırları geçti. Bir bataklığa vardı; orada yaban ördekleriyle karşılaştı. Onlar da ona tuhaf tuhaf baktılar. Sonra yaşlı bir kadının kulübesine sığındı ama kadının kedisi ve tavuğu da onunla dalga geçti. “Yumurtlayamıyorsan, mırlayamıyorsan neye yararsın?” dediler.
Sonbahar geldi. Bir akşamüstü, gölün üstünden bir kuş sürüsü geçti. Bembeyaz tüyleri, uzun zarif boyunları vardı. Güneşin ışığında parlıyorlardı. Gri yavru onlara hayranlıkla baktı. İçinde tuhaf bir sevgi duydu, sanki onları çok eskiden tanıyormuş gibi. Kuşlar sıcak ülkelere doğru uzaklaşırken yavru arkalarından uzun uzun seslendi.
Kış çok sert geçti. Göl dondu, yavru buzların arasında kalıp üşüdü. Bir sabah köylü bir adam onu buzun içinde buldu, evine götürüp ısıttı. Ama evdeki çocuklar onunla oynamak için koşturunca yavru korktu, süt kovasını devirdi, un çuvalına düştü. Evden kaçıp karlı çalıların arasına saklandı. O uzun kışı yapayalnız, sazlıkların arasında geçirdi.
Sonunda bahar geldi. Güneş ısıttı, buzlar eridi, çiçekler açtı. Yavru kanatlarını açtığında onların ne kadar güçlendiğini fark etti. Havalandı ve uçtu! Uçtu, uçtu ve güzel bir bahçedeki berrak bir göle kondu. Göl kenarında, sonbaharda gördüğü o bembeyaz kuşlardan üçü yüzüyordu.
Yavru onlara doğru yüzdü ama içi titriyordu. “Onlar da benimle alay edecek” diye düşündü. Başını eğdi ve suya baktı. Ve suda… kendi yansımasını gördü. Artık gri ve sıska bir yavru değildi. Bembeyaz tüyleri, uzun ve zarif bir boynu vardı. O bir kuğuydu! Başından beri bir kuğu yavrusuymuş.
Diğer kuğular ona doğru yüzdü ve gagalarıyla nazikçe onu okşadılar. “Hoş geldin kardeşim” dediler. Bahçede oynayan çocuklar da koştu: “Bakın, yeni bir kuğu gelmiş! Hepsinden güzeli bu!” Genç kuğu o kadar mutluydu ki kalbi kıpır kıpırdı. Ama hiç kibirlenmedi; çünkü yalnız ve üzgün olmanın nasıl bir şey olduğunu biliyordu.
O günden sonra kuğu, ailesiyle birlikte gölde mutlu mutlu yaşadı. Bir gün göle gri, küçük, tek başına bir yavru geldiğinde, onun yanına ilk yüzen o oldu. “Korkma” dedi ona. “Burada herkesin yeri var.” Çünkü biliyordu ki herkes farklıdır ve her farklı yavru, zamanı gelince kendi güzelliğini bulur.
Bu masalı sesli dinleyin
Minik Adımlar uygulamasında bu masal ve 354 masal daha; okunan cümle ekranda parlar, çocuğunuz dinlerken okumayı öğrenir. Reklamsız ve internetsiz.
Google Play'den indir
